Нішто так не раздражняе, як ежа ў дарозе. Дакладней, чужая ежа ў дарозе. Сядаеш ты, прыкладам, у вагон і ўяўляеш: вось зараз буду глядзець на немагчымай прыгажосці краявіды роднай краіны пад рамантычны грукат колаў. 

І ў гэты час твой сусед дастае ссабойку. І другі сусед таксама. І ў суседнім купэ дастаюць. І ўсе, апроч машыніста (але гэта не дакладна), пачынаюць есці. І вось ужо палеткі за акном маюць дакладны пах вараных яек, вось там была прыгожая рака, і была б яна супер, калі б не пахла так востра вяндлінай. А вось лес, па паху якога можна дакладна сказаць, што ягонае асноўнае насельніцтва — куры. Пры гэтым куры ўжо прыгатаваныя.

Грукат колаў, дарэчы, востра аддае пахам "кавы французскай", якую ты купіў у правадніка і якую французы б у жыцці за каву не прызналі. І гэтае гастранамічнае свята цягнецца ўсю дарогу з невялікімі перапынкамі.

Іншая рэч, калі ты падарожнічаеш на поўдзень і пры гэтым ты — воўк. Воўк ідзе пешшу і адзін. Наш вандроўнік Міхась па дарозе з Беларусі ва Украіну таксама харчаваўся, але ж ссабойкі пры сабе не меў. Дзякуючы нашым украінскім калегам-даследчыкам нам удалося даведацца (толькі не пытайся як менавіта) пра малое падарожнае меню Міхася.

1. Казуля. Прычым казуля, якую да Міхася не даелі іншыя жывёлы. Дакладней, невялікія часткі казулі, пакінутыя ваўком.

2. Дзікія яблыкі. Такі сабе дэсерт.

Часам, зразумела, Міхась трапляў і на больш цікавыя харчовыя кропкі (гэта як калі ты выйшаў на выпадковай станцыі і купіў бяляш, толькі ў ваўка шанец не атруціцца нашмат меншы), але тое для нас таямніца вялікая ёсць. Пакуль што.