Кожны з нас хоць раз меў досвед абеду ў звычайнай сталоўцы — нагадаем, гэта калі на адну гару уяўных катлетаў «папараць-кветка» збіраецца ўдвая больш яе адданых аматараў, якія хутчэй пагодзяцца на галадоўку, чым застануцца без сваёй любіміцы. Пачынаецца класічнае «вас тут не стаяла», «болей за адну ў адныя рукі не выдаваць» ці ўвогуле высвятленне цікавых фактаў з біяграфіі і асаблівасцяў светаўспрымання калег па чарзе.

Чым ад такой чаргі адрозніваецца воўчая зграя? Па-першае, большай прыстойнасцю. Вось наша ваўчыха Завея разам з калегамі разжылася цэлым цялём аленя (гэта як «папараць-кветка», толькі круцей, хоць і гучыць фантастычна), і што ты думаеш? Хапіла ўсім! І нават не на адзін раз.

Вядома, зразумець, што вось гэта на фота ніжэй калісьці было аленем, цяпер досыць цяжка. Але і нашыя даследчыкі хлусіць не будуць. Таму класічнае, вядомае з дзіцячых часоў «а для ваўка — лупіна» можна перафармуляваць у «пасля ваўка — лупіна».

Таму наступны раз, калі ты будзеш стаяць у чарзе, узгадай пра ваўкоў і падумай, мо выслоўе «чалавек чалавеку воўк» - гэта зусім не кепскі варыянт.

Фота - Аляксандр Пекач